Daar gingen ze weer, de Dom-Pelaars, op bezoek bij de Groene Garde Laers.
Een avond vol leut, sterke verhalen en gezichten die steeds vrolijker werden naarmate de uren verstreken.
Er werd gezongen alsof het altijd carnaval was, gelachen om grappen die alleen Dom-Pelaars begrijpen en natuurlijk werd er af en toe een pose aangenomen voor de camera. Die foto’s? Tja… de fotokwaliteit van toen. Een tikje wazig, soms scheef, maar recht uit het hart. Precies goed dus.
Het kleine fotoboekje dat ervan overbleef is geen museumstuk, maar wel een schat aan herinneringen. Elke bladzijde roept weer dat gevoel op van toen: vriendschap, traditie en die onnavolgbare carnavalsgeest. En eerlijk is eerlijk — terugkijken blijft altijd leuk, al is het maar om te zien hoe scherp de pakken waren en hoe onscherp de foto’s.