Vroeger, toen carnaval in Utrecht nog klein begon maar groots werd beleefd, was De Leemput een plek waar het allemaal samenkwam. Geen glitterpodia of grote optochten, maar houten vloeren, volle glazen en muziek die rechtstreeks het hart in ging. Hier vierde Utrecht carnaval zoals het bedoeld was: samen, dichtbij en met een grote glimlach.
Een van de meest belangrijke en grote verenigingen van die tijd waren de Herbergers. Een club die stond voor gezelligheid, kameraadschap en traditie. Waar de Herbergers verschenen, daar was leven. Daar werd gezongen, gelachen en tot in de late uurtjes gefeest. Ze hoorden bij het Utrechtse carnaval zoals de muziek en de polonaise.
En boven alles stond zij: grootvorstin Miep van Loenen. Een vrouw met uitstraling, humor en een warm hart voor het carnaval. Miep was geen vorstin die afstand hield — zij stond midden tussen de mensen. Met een knipoog, een praatje en een lach wist zij iedereen mee te nemen in de feestvreugde. In De Leemput werd haar naam met respect en liefde uitgesproken.
Tijdens carnavalsavonden vulde De Leemput zich met klanken van blaasmuziek, geroezemoes en vrolijk gezang. De Herbergers vormden een bont gezelschap van jong en oud, allemaal even trots op hun vereniging en hun vorstin. Het carnaval was geen evenement, het was een gevoel — en dat gevoel leefde daar, aan de tafels, op de dansvloer en aan de bar.
Wie erbij was, vergeet het nooit. En wie het niet meemaakte, hoort de verhalen nog steeds. Over de Herbergers, over Miep van Loenen, en over die avonden in De Leemput, toen carnaval in Utrecht werd gedragen door mensen met liefde voor feest, traditie en elkaar.
